Araştırmaya göre mutfak enflasyonu mayısta aylık bazda yüzde 1,70 artarken, son 12 aylık artış yüzde 40,18, yıllık ortalama artış ise yüzde 40,58 olarak gerçekleşti. Yılın ilk beş ayında gıda harcamalarındaki kümülatif artış oranı yüzde 16,69'a ulaştı.

TÜRK-İŞ, yaşam maliyetlerindeki yükselişin özellikle ücretli çalışanlar ve emekliler üzerinde baskı oluşturmaya devam ettiğini belirtti. Açıklamada, gıda fiyatlarındaki artışın hane bütçelerini zorladığı, ücret artışlarının ise enflasyon karşısında yetersiz kalması nedeniyle satın alma gücünde gerileme yaşandığı ifade edildi.

Araştırmaya göre dört kişilik bir ailenin sağlıklı beslenebilmesi için gerekli aylık gıda harcaması son bir ayda 588 TL arttı. Yılın ilk beş ayında aile bütçesine yansıyan ek mutfak harcaması ise 3 bin 950 TL'ye ulaştı. TÜRK-İŞ, temel ihtiyaçların karşılanmasının giderek zorlaştığını ve geçim koşullarının ağırlaştığını vurguladı.

TÜRK-İŞ'e göre mayıs ayında gıda fiyatlarında özellikle süt ve süt ürünlerinde belirgin artışlar görüldü. Süt fiyatları bir önceki aya göre yaklaşık yüzde 6 yükselirken, peynir ve yoğurt fiyatlarında da artış kaydedildi. Kurban Bayramı'nın etkisiyle kıyma ve kuşbaşı et fiyatları yükselirken, tavuk eti fiyatlarında gerileme gözlendi. Meyve ve sebze fiyatlarındaki artışın sınırlı kalması ise mutfak harcamalarına olumlu katkı sağladı.

Ekonomim

Mayıs ayı verileri, imalat sanayi üretiminin yeniden artışa geçtiğini gösterdi.

Böylece nisanda gözlenen sert yavaşlamanın ardından belirgin bir toparlanma kaydedildi. Anket katılımcıları, özellikle uluslararası pazarlardaki talep koşullarında iyileşme belirtilerine dikkat çekti.

Nitekim yeni ihracat siparişleri, 20 aylık yavaşlama döneminin ardından mayısta büyüme kaydetti.

Toplam yeni siparişler ise ihracattaki toparlanmanın olumlu etkilerine rağmen hafif düşüş gösterdi. Yeni siparişlerinde yavaşlama bildiren anket katılımcıları, bu durumu belirsizlik, fiyat artışları ve Orta Doğu’daki savaş ile ilişkilendirdi. İstihdam da azalmaya devam etti, ancak düşüş 2026’nın başından bu yana en düşük oranda gerçekleşti. Bazı firmaların Orta Doğu’daki savaştan kaynaklanan fiyat artışlarına ve tedarik zinciri aksamalarına karşı emniyet stoku oluşturma çabaları, satın alma faaliyetlerinin iki yıldan uzun bir sürenin ardından ilk kez artmasını sağladı.

Öte yandan, girdi stoklarındaki azalma nisan ayına göre belirgin şekilde hız kesmekle birlikte devam etti. Girdi maliyetleri keskin bir şekilde yükselmeyi sürdürdü. Anket katılımcıları bu durumun büyük ölçüde Orta Doğu’daki savaştan kaynaklandığını bildirirken, özellikle akaryakıt, petrol, metal ve taşımacılık fiyatlarındaki artışa dikkat çekti. Bununla birlikte, girdi maliyetleri enflasyonu hafif gerileme kaydetti. Benzer bir eğilim nihai ürün fiyatları için de söz konusu oldu. Savaş aynı zamanda mayısta teslimat sürelerindeki uzamanın sürmesine ve tedarikçi performansının üst üste yedinci ay bozulmasına yol açtı.

İstanbul Sanayi Odası Türkiye İmalat PMI anket verileri hakkında değerlendirmede bulunan S&P Global Market Intelligence Ekonomi Direktörü Andrew Harker, şunları söyledi: “Mayıs ayında Türk imalat sektörü daha olumlu bir görünüm sergiledi. İhracatın yeniden büyümeye geçmesi üretimde de ılımlı bir artışı beraberinde getirdi. Böylece satın alma faaliyetleri de artış kaydetti; ancak bu artışın bir bölümü, Orta Doğu’daki savaşın yol açtığı aksamalara karşı emniyet stoku oluşturma çabasından kaynaklandı. Dolayısıyla, girdi maliyetlerinde süregelen keskin yükselişler ve tedarik zincirlerindeki gecikmeler dikkate alındığında mayısta gözlenen genişlemenin kalıcı olup olmayacağı belirsizliğini koruyor. İhracatın ardından toplam yeni siparişlerin de büyüme bölgesine geçip geçmeyeceği, önümüzdeki ayların seyrinde belirleyici olacak.

Üretimi artan sektörler sınırlı sayıda kaldı

İstanbul Sanayi Odası Türkiye Sektörel PMI mayıs ayı raporu, ikinci çeyreğin ortası itibarıyla imalat sektörünün büyük bölümünde zorlu faaliyet koşullarının sürdüğüne işaret etti. Üretim ve yeni siparişleri artan sektörler sınırlı sayıda kalırken, enflasyonist baskılar yüksek seyrini korudu. Tedarikçilerin teslimat süreleri hemen hemen tüm sektörlerde artış gösterdi. Giyim ve deri ürünleri, nisanda olduğu gibi mayıs ayında da üretim artışı kaydeden tek sektör oldu. Söz konusu artış, bir önceki aya göre hafif ivme kazandı. Üretimde en belirgin yavaşlama ise tekstil ürünlerinde gerçekleşti. Mayısta giyim ve deri ürünleri sektörünün yeni siparişleri de üst üste ikinci kez artış gösterdi. Gıda ürünlerinde de yeni siparişler toparlandı. Üretimde olduğu gibi, yeni siparişlerde de en keskin yavaşlama tekstil sektöründe gözlendi. Uluslararası talep zayıf seyrini sürdürürken, yeni ihracat siparişleri yalnızca kimyasal, plastik ve kauçuk ile giyim ve deri ürünlerinde arttı. Kimyasal, plastik ve kauçuk sektörü ihracatta gösterdiği iyileşmeye rağmen güçlü enflasyonist baskılarla karşılaşmaya devam etti.

Girdi maliyetleri enflasyonu dört yıldan uzun sürenin en yüksek düzeyinde gerçekleşirken, satış fiyatlarında da belirgin artış gözlendi. Sektörde hem girdi hem de satış fiyatları, anket kapsamında izlenen on kategori arasındaki en hızlı yükselişi kaydetti. Mayısta girdi maliyetlerinde en düşük oranlı artışlar gıda ürünleri ile giyim ve deri ürünlerinde gerçekleşti. Nihai ürün fiyatlarında en ılımlı artışın ölçüldüğü sektörler ise tekstil ürünleri ile kara ve deniz taşıtları oldu. Tedarik zinciri aksamaları mayıs ayında da raporun öne çıkan gelişmeleri arasında yer aldı. Makine ve metal ürünleri dışında tüm sektörlerde teslimat süreleri arttı. En belirgin gecikmeler kimyasal, plastik ve kauçuk sektöründe kaydedildi. Bu sektörün tedarikçi performansındaki bozulma Şubat 2024’ten bu yana en yüksek düzeyde gerçekleşti. Mayıs ayı verileri, firmaların stok biriktirme çabasında olduğuna ilişkin bazı sinyaller verdi. Giyim ve deri ürünlerinde satın alma faaliyetleri artış kaydederken, geri kalan dokuz sektörün altısında satın alma hacmindeki daralma hız kesti. Bununla birlikte, girdi stoklarında artış yalnızca giyim ve deri ürünleri sektöründe gözlendi.

Ekonomim

Ekonomim

Petrol fiyatlarında yaşanan gerileme, akaryakıt fiyatlarına indirim olarak yansıyor. Bugün benzinin litre fiyatında 1,38 lira, motorinin litre fiyatında ise 1,81 lira indirim yapılması bekleniyor.

Benzinin litre fiyatı ne kadar olacak?

Yapılacak indirimle birlikte İstanbul'da benzin fiyatları 62,94 liraya, Ankara'da 63,91 liraya, İzmir'de 64,19 liraya gerilemesi bekleniyor.

İşte il il güncel benzin ve motorin fiyatları…

İstanbul Avrupa yakası akaryakıt fiyatları

Benzin litre fiyatı: 64.32 TL

Motorin litre fiyatı: 67.05 TL

LPG litre fiyatı: 33.89 TL

İstanbul Anadolu yakası akaryakıt fiyatları

Benzin litre fiyatı: 64.18 TL

Motorin litre fiyatı: 66.91 TL

LPG litre fiyatı: 33.29 TL

Ankara akaryakıt fiyatları

Benzin litre fiyatı: 65.29 TL

Motorin litre fiyatı: 68.16 TL

LPG litre fiyatı: 33.87 TL

İzmir akaryakıt fiyatları

Benzin litre fiyatı: 65.57 TL

Motorin litre fiyatı: 68.43 TL

LPG litre fiyatı: 33.69 TL

Ekonomim

“Acaba benim de si­gorta başlangıcım iptal edilir mi?”

“Emekliliğim tehlikeye girer mi?”

“18 yaşından önceki çalışma­larım geçersiz mi sayılacak?”

Öncelikle yanlış anlaşılmanın önüne geçmek gerekiyor. Konu, 18 yaşından önce sigortalı olan herkesle ilgili değil.

Daha açık ifadeyle; 18 yaşın­dan önce bir işyerinde çalışıp si­gortalı gösterilen kişiler açısın­dan genel bir iptal uygulaması söz konusu değil.

Bugün 18 yaşından önce bir fabrikada, markette, atölyede, şirkette veya herhangi bir işve­renin yanında çalışmış olanla­rın sigortalılıklarıyla ilgili özel bir sorun bulunmuyor.

Tartışma yalnızca belir­li bir grubu ilgilendiriyor: 18 yaşından önce anne veya ba­basına ait işyerinde sigortalı olarak çalıştırılan kişiler.

Dolayısıyla anne veya babası­nın yanında değil de başka işve­renlerin yanında çalışanların bu haberler nedeniyle gereksiz bir endişeye kapılmalarına gerek bulunmuyor. Ancak anne veya babasına ait işyerinde sigortalı çalışması bulunanlar açısından konu oldukça önemli.

Sorunun kaynağı SGK’nın 2013/11 sayılı Genelgesi

Bugün yaşanan tartışmanın temelinde SGK’nın 2013/11 sa­yılı Genelgesi yer alıyor.

Söz konusu genelgede, anne veya babaya ait işyerinde çalı­şan küçüğün sigortalı sayılabil­mesi için vasi katılımıyla yapıl­mış ve hakim tarafından onay­lanmış bir hizmet sözleşmesinin bulunması gerektiği belirtiliyor.

SGK da bu düzenlemeye da­yanarak, söz konusu şartların bulunmadığı durumlarda anne veya babaya ait işyerlerinden yapılan bazı sigortalılık bildi­rimlerini geçersiz kabul edebi­liyor.

Sorun ise yıllar sonra ortaya çıkıyor.

Çünkü bu kişilerin büyük bö­lümü çalışma hayatına 20-30 yıl önce başlamış durumda.

O dönemde yapılan bildirim­ler Kurum tarafından kabul edilmiş, primler tahsil edilmiş, hizmetler kayıt altına alınmış ve kişiler de buna güvenerek emek­lilik planlarını yapmış durumda.

Bugün ise bazı dosyalarda bu hizmetlerin geçerliliği yeniden tartışma konusu oluyor.

EYT hakkı tehlikeye giriyor!

Bu uygulamanın en önemli so­nucu EYT kapsamında ortaya çıkıyor.

Örneğin bir kişinin ilk sigor­ta girişi 8 Eylül 1999 tarihinden önce anne veya babasına ait iş­yerinden yapılmış olabilir.

Kişi yıllarca EYT kapsamın­da olduğunu düşünmüş, emekli­lik planlarını buna göre yapmış olabilir.

Ancak SGK tarafından bu baş­langıcın geçersiz sayılması ha­linde ilk sigorta tarihi ileriye gi­debilir ve kişi EYT kapsamı dı­şında kalabilir.

Bu durumda yıllardır bekle­nen emeklilik hakkı ortadan kalkabilir.

Emekli olanlar açısından da risk bulunuyor. Risk yalnızca si­gorta başlangıcıyla sınırlı değil.

Bazı kişilerin ilk sigorta gi­rişleri başka işyerlerinden ya­pılmış olabilir. Dolayısıyla EYT kapsamında olmaları açısından herhangi bir sorun bulunma­yabilir. Ancak çalışma hayatla­rının belirli dönemlerinde 18 yaşından küçükken anne veya babalarına ait işyerlerinde ça­lışmış ve bu dönemlere ait prim günleri emeklilik hesabına da­hil edilmiş olabilir. Şayet bu hiz­metler sonradan iptal edilirse, toplam prim gün sayısı eksik ha­le gelebilir.

Bu durumda emeklilik için ge­rekli prim şartı ortadan kalkabi­lir.

Hatta bazı kişiler açısından bağlanmış emekli aylıklarının yeniden değerlendirilmesi ve emeklilik işlemlerinin tartış­malı hale gelmesi söz konusu olabilir.

İşte asıl mağduriyet de burada ortaya çıkıyor.

Peki mahkemeler

aynı görüşte mi?

Hayır.

İşte konunun en önemli nok­tası da burada.

SGK genelgedeki şekli şartla­rı esas alırken, mahkemeler ço­ğu zaman olayın özüne bakılma­sı gerektiğini vurguluyor.

Yargıtay’ın son yıllarda ver­diği kararlarda temel yaklaşım şu: Önemli olan kişinin gerçek­ten çalışıp çalışmadığının orta­ya konulmasıdır.

-Mahkemeler;

-Fiili çalışmanın varlığını,

-İşyerindeki faaliyetleri,

-Bordro kayıtlarını,

-Ücret ödemelerini,

-Tanık anlatımlarını,

Dosya kapsamındaki diğer de­lilleri birlikte değerlendiriyor.

Nitekim Yargıtay 10. Hukuk Dairesi’nin 23 Şubat 2023 ta­rihli kararında, annesine ait iş­yerinde 18 yaşından önce ge­çen çalışmaların fiili çalışma ile ispatlandığı kabul edilmiş ve SGK’nın itirazı reddedilmiştir.

Kararda dikkat çeken de­ğerlendirme ise çocukla­rı korumak amacıyla getiri­len kuralların çocuk aleyhine yorumlanamayacağı yönün­dedir.

Yargıtay, özünde çocuk yararı­na düzenlenmiş hukuk kuralla­rının yıllar sonra kişinin sosyal güvenlik hakkını ortadan kaldı­racak şekilde uygulanamayaca­ğını vurgulamaktadır.

Bu nedenle fiili çalışmanın is­patlandığı durumlarda, sırf şekli eksiklikler gerekçe gösterilerek sigortalılık sürelerinin geçersiz sayılmasının her zaman huku­ka uygun olmayabileceği yönün­de önemli yargı kararları bulun­maktadır.

Sonuç;

Bugün için net olarak söylene­bilecek ilk husus şudur:

18 yaşından önce anne veya babasının yanında değil de baş­ka bir işyerinde çalışmış olanla­rın bu haberler nedeniyle endişe etmelerini gerektiren bir durum bulunmamaktadır.

Tartışma, yalnızca anne veya babaya ait işyerlerinde geçen si­gortalılık süreleriyle ilgilidir.

İkinci önemli husus ise SGK’nın genelgesine rağmen konunun yargı önünde farklı de­ğerlendirilebildiğidir.

Bu nedenle anne veya babası­na ait işyerinde 18 yaşından önce sigortalı çalışması bulunan kişi­lerin hizmet kayıtlarını dikkat­le incelemeleri, olası bir incele­me veya iptal işlemi halinde ise haklarını yasal yollarla aramala­rı büyük önem taşımaktadır.

Çünkü bugün yaşanan tartış­ma yalnızca birkaç günlük hiz­met meselesi değil; bazı kişiler açısından doğrudan emeklilik hakkını ilgilendiren bir konu ni­teliği taşımaktadır.

Özgür Erdursun-Dünya

Küresel hisse senetlerini yansıtan en geniş kapsamlı endeks olan MSCI All Country World Index yüzde 0,2 değer kazandı. MSCI Asya Pasifik ise yüzde 1 yükselişle tüm zamanların en yüksek seviyesine ulaştı.

Yapay zeka yatırımlarının öncü göstergeleri olan Güney Kore ve Tayvan borsaları ile Japonya’daki Nikkei endeksi, rekor kırdı. Yatırım portföyünde çip tasarımcısı Arm Holdings ve ChatGPT’nin geliştiricisi OpenAI’ın da yer aldığı SoftBank Group, yüzde 11’e varan bir artış kaydederek Japonya’nın en değerli şirketi olma yolunda ilerledi. LG Electronics ise yüzde 30 değer kazandı.

Cuma günü Wall Street endekslerinin rekor seviyelerde kapanmasının ardından Nasdaq 100 Endeksi vadeli işlem sözleşmelerindeki yüzde 0,5’lik yükseliş de piyasadaki iyimser havayı daha da güçlendirdi. ABD ile İsrail’in İran’a karşı başlattığı savaşın ardından tercih edilen güvenli liman haline gelen dolar, son üç seansta ilk kez değer kazandı.

Bloomberg Dolar Endeksi yüzde 0,14 yükselişle 1.200 puana ulaştı.

ABD 10 yıllık Hazine tahvillerinin getirisi 3 baz puan artarak yüzde 4,47’ye yükseldi. Avustralya ve Japonya’da benzer vadeli devlet tahvillerinin faizleri de yükseldi.

Altın yüzde 0,6 düşüşle ons başına 4.510 dolar civarında işlem gördü.

Bloomberg HT

Aslında yabancı sermaye için Türkiye, altın fırsatlarla dolu. Sadece bir kaç hayati konuda adım atmamız gerekiyor. Yerli yatırımcıya sorsanız bunların neler olduğunu söyler size.

Sahi, şu dış güçler amma da nazlı… Gelin diyoruz gelmiyorlar. Naza mı çekiyorlar anlayan beri gelsin. Türkiye raporlarına bakıyorsunuz; “ülke uçtu uçacak” gibi gaz veriyorlar. Gel yatırım yap diyorsun, “radarımızdasınız” diye geçiştiriyor, “yapısal reform” istiyor, “henüz ikna olmadık” diyorlar.

Mehmet Şimşek’in işi sahiden zormuş. Körfeze gidiyor kaynak istiyor; “önce Kanal İstanbul maket satışınızı teslim edin” diyorlar. Deprem için sukuk istiyoruz; “biz kullandırırsak olur” şartı koşuyorlar. ABD’ye uzanıyor, sıcak para radarına girdik de doğrudan yatırım radarına henüz giremedik ifadesi…

ÖNCE KENDİ HANENİ DÜZENLE, SONRA ÂLEME NİZAM VERİRSİN

Mehmet Şimşek’in yabancıyı ikna edebilmesi için önce içerideki yatırımcıyı ikna etmesi şart. Bana göre ikna parametreleri fazla değişmez. Yerli yatırımcı enflasyon kıskacında, maliyet cenderesinde, belirsizlik kâbusunda, gece yarısı regülasyonları korkusunda, malına çöküleceği kaygısında…

Dış Türkler dediğimiz bizim dış yatırımcılarımız, gittikleri ülkeden taleplerini normal karşılıyoruz fakat söz konusu yabancının doğrudan sermaye yatırımı için taleplerine gelince; ya “tu kaka” oluyor veya “dış güçler” ifadesiyle yaftalamıyorlar. Sen önce kendi haneni düzene koy, sonra aleme nizam ver.

İKİ SORU İKİ CEVAP / Yabancıyı iknaya dair…

Vergi paketine yabancı nasıl bakar?

Aslında yabancıdan önce biz nasıl bakıyoruz diye sormak gerekir. Görünen o ki vergi reformu paketin, Şimşek dışında hükümetten destek veren yok. Vergiyi tabana yayma gayretinde “zengine dokunma” uyarısı geliyor ve anında “vetolanıyor” iken yabancı yatırımcı bu durumu görmüyor mu sanıyoruz?

Yabancıyı en fazla ne tedirgin eder?

Yabancı sürprizi sevmez. Kuralların geçmişe yönelik uygulanmasını istemez. Politik istikrarsızlıktan hoşlanmaz. Kârını transferde güçlük çıkarılmasına katlanamaz. Yatırım ortamının iyileştirilmesi gereken adımların zıddın alınan her karardan tedirgin olur. Bir de hukuksuzluk, ayrımcılık sevmez.

NOT

YABANCINDAN ÖNCE YERLİYİ İKNA EDECEK 10 MADDE

HUKUK İSTER: Ancak ona “hukuk reformu” vaat edip çıka çıka içinde yeni anayasa talebi çıkmasın.

AZ BÜROKRASİ İSTER: Ancak ona sen sürekli bürokratik engel çıkarırsan kirlilik veya vazgeçiş başlar.

TEŞVİK İSTER: Ancak ona üretimi arttıracak teşvik vermez, gider yandaşına akıtırsan işler yürümez.

İSTİSNA İSTER: Ancak sen yandaşına istisna getirir fakat üretim süreçlerini kolaylaştırmaz isen olmaz.

DÜŞÜK VERGİ İSTER: Ancak ona kafana göre vergi salarsan, o da vazgeçer veya kayıt dışında kalır.

ÖNÜNÜ GÖRMEK İSTER: Ancak ona 4 yıl seçim yok deyip erken seçim lafı edersen tedirgin olur.

EŞİTLİK İSTER: Ancak ona “gözümde herkes eşit ama bazıları daha eşit” dersen o da vaz cayar.

HALKA AÇILMAK İSTER: Ancak ona “halka açarım ama payımı da isterim” dersen içine kapanır.

ÇÖKÜLMESİN İSTER: Ancak ona kayyum atar, şirketinin yönetiminden uzak tutarsan, kaçar gider.

İSTİKRAR İSTER: Ancak ona dünyanın en kötü ekonomi yönetimini dayatırsan, kahreder durur.

Şeref OĞUZ-Ekonomim

Proje ilgili şartları taşıyorsa Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı’nın süper teşvikler olarak nitelendirilen Proje Bazlı Teşvik Sistemi desteklerinden yararlanabilecekler. 20 Mayıs’ta başlayan başvurular 31 Temmuz’a kadar devam edecek. Kesin başvurular 30 Eylül’e kadar yapılabilecek. Desteklerden yararlanmak isteyen şirketler, 250-350 bin liraya bağımsız değerlendirme raporu alacaklar ve bu raporlar 31 Ekim’e kadar sisteme yüklenecek.

İleri Malzeme Teknolojileri ve Kritik Hammaddeler çağırısı kapsamında; akrilik asit, barut, ateşleyici maddeler, amorf çelik, havasız lastik teknolojileri, bor, magnezyum, platin gin de yer aldığı 193 ürünün üretimine yönelik destek verilecek. İleri Malzeme Teknolojileri/Kritik Hammadde çağırısında asgari proje tutarı 40 milyon lira olacak, bu kapsamda Ar-Ge tutarı 5 milyon liradan az olamayacak. Yazılım geliştirmeye yönelik projelerde ise alt sınır 15 milyon lira olarak belirlendi. Firmalar KOSGEB desteklerinden veya Proje Bazlı Teşvik Sistemi Kapsamında teşvik unsurlarından yararlanmak için başvurabilecekler. Kesin başvuruyu tamamlayan firmalar, detaylı değerlendirme süreci kapsamında Bağımsız Değerlendirme Raporu alacaklar. Bağımsız danışmanlık hizmet bedeli, KOBİ’ler için 250 bin lira, büyük ölçekli işletmeler için ise 350 bin lira olarak belirlendi. Biyoteknoloji ve Sürdürülebilir Yaşam Teknolojileri alanlarında ise onkolojik ilaçlar, insan ve hayvanlar için aşı, mekanik ve elektronik tansiyon aleti, mekanik ventilasyon cihazları, kalp kapakçığı, diş macunu, cep tipi ultrason cihazı, güneş gözlüğü gibi 443 ürün yer alıyor.

Proje Bazlı Teşvik Sistemi kapsamında neler var?

Bu sistemde KDV istisnası, KDV iadesi, gümrük vergisi muafiyeti, kurumlar vergisini indirimi veya istisnası uygulanıyor. Ayrıca istihdam desteği, hibe desteği, sermaye katkısı, enerji desteği, yatırım yeri tahsisi, kamu alım garantisi gibi destekler verilebiliyor.

Hüseyin Gökçe-Ekonomim

Doların değer kazanması, diğer para birimlerini kullanan yatırımcılar için dolar bazlı altını daha pahalı hale getirdi.

Petrol fiyatlarındaki yükseliş endişeleri artırdı

KCM Trade Baş Piyasa Analisti Tim Waterer, petrol fiyatlarındaki yükseliş ve ABD ile İran arasında henüz sonuçlanmayan görüşmelerin altın piyasasında baskı yarattığını belirtti.

Waterer, "Petrol fiyatlarındaki yükseliş ve ABD-İran anlaşmasına ilişkin belirsizlik, haftanın başında altının yön bulmasını zorlaştırıyor" değerlendirmesinde bulundu.

Trump, cuma günü yaptığı açıklamada İran ile ateşkesin uzatılmasını öngören anlaşma konusunda kısa süre içinde karar vereceğini söyledi. Ancak taraflar arasında çatışmanın merkezindeki önemli başlıklarda görüş ayrılıklarının sürdüğü belirtiliyor.

Ortadoğu'daki gerilim sürüyor

Öte yandan İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, altı haftadan uzun süre önce ilan edilen ateşkese rağmen, İran destekli Hizbullah'a karşı yürütülen operasyonlar kapsamında birliklere Lübnan'ın daha derin bölgelerine ilerleme talimatı verdi.

Jeopolitik risklerin devam ettiği ortamda petrol fiyatları pazartesi günü erken işlemlerde yüzde 2'nin üzerinde yükseldi. Bu durum, enflasyonist baskıların yeniden güçlenebileceği ve faiz artışı beklentilerinin artabileceği yönündeki endişeleri destekledi.

Fed'den enflasyon uyarısı

Altın geleneksel olarak enflasyona karşı korunma aracı olarak görülse de, yüksek faiz ortamında getiri sağlamayan bir varlık olması nedeniyle yatırımcılar açısından cazibesini azaltabiliyor.

ABD Merkez Bankası'nın (Fed) Denetimden Sorumlu Başkan Yardımcısı Michelle Bowman, Ortadoğu'daki savaşın ekonomik etkilerinin halen değerlendirildiğini ancak bu gelişmelerin kalıcı enflasyon baskılarına yol açabileceğini ve daha sıkı para politikasını gerekli kılabileceğini söyledi.

Altında 5 bin 500 dolar beklentisi

Cnbc-e'nin aktardığına göre Waterer, uygun koşulların oluşması halinde altının yükseliş potansiyelini koruduğunu belirterek, petrol fiyatlarının gerilemesi ve doların değer kaybetmesi durumunda, güçlü merkez bankası alımlarının da desteğiyle altının 2026 yılı sonuna kadar 5 bin 500 dolar seviyesine ulaşabileceğini ifade etti.

Diğer değerli metaller yükseldi...

Değerli metaller piyasasında ise yükseliş eğilimi görüldü. Spot gümüş yüzde 0,4 artışla 75,58 dolara, platin yüzde 1,1 yükselişle 1.937,30 dolara ve paladyum yüzde 1,2 değer kazanarak 1.370,50 dolara çıktı.

Ekonomim

Emlak vergisi peşin veya taksitle ödenebiliyor. Ödemeler, e-Devlet'e entegre belediyelerin online sisteminden yapılabiliyor. Mükellefler, bugün de taşınmazın bağlı bulunduğu belediyeye fiziki olarak ödeyebilecek. Bugün ödeme yapılmaması halinde yüzde 3,5 gecikme faizi uygulanacak.

Brüt 200 metrekareyi geçmeyen tek konut sahibi emekliler ile emekli dul ve yetim aylığı alan şehit yakınları emlak vergisi ödemiyor. Engelliler, gaziler ve hiçbir geliri olmadığını belgeleyenler de bu vergiden muaf tutuluyor. Vazife malullüğü aylığı alanlar ve sadece bir konutu olan şehitlerin eş ve çocukları da ödeme yapmıyor.

Emlak vergisi, belediyenin her yıl belirlediği metrekare değerine göre hesaplanıyor. Bu değer, evin ya da arsanın büyüklüğüyle çarpılarak rayiç bedel bulunuyor. Vergi tutarı taşınmazın türüne göre de değişiklik gösterebiliyor.

Ekonomim

"Yüzlerce işletme incelemede"

Bakanlık, temel gıda ürünlerinde uygulanan düşük KDV oranının kötüye kullanılmasının önüne geçmek amacıyla 27 Nisan 2024 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanan 51 seri numaralı KDV Genel Tebliği ile yeme-içme sektöründe yeni bir ayrım getirmişti. Buna göre, işletmelerde masaya servis edilen ürünler yüzde 10 KDV’ye tabi tutulurken, müşterinin ürünü satın alıp götürdüğü perakende satışlarda yüzde 1 KDV uygulanmaya devam ediyor. 1 Mayıs 2024’te yürürlüğe giren düzenleme kapsamında hem perakende satış hem de restoran hizmeti sunan işletmelerin faaliyetlerini birbirinden ayırması gerekiyor. Ayrı ruhsat, ayrı vergi kaydı ve ayrı kasa sistemi bulunmayan işletmeler ise denetimlerde riskli grupta değerlendiriliyor.

İstanbul Beykoz’da faaliyet gösteren Prestij Kasap’ın işletmecisi Samed Burultay da denetimler sonrasında yüksek tutarlı vergi farkıyla karşılaşan esnafl ardan biri. Benzer durumdaki işletme sayısının oldukça yüksek olduğunu savunan Burultay, özellikle İstanbul’un bazı bölgelerinde yüzlerce dosyanın inceleme altında bulunduğunu ileri sürdü.

"Uzlaşmayı kabul etmediler"

Halen Ümraniye bölgesinde 300- 400 civarında benzer dosyanın incelendiği ifade eden Burultay, aynı işi yapan çok sayıda esnafın tedirgin olduğunu kaydetti. Mahalle kasabı olarak faaliyet gösterdiklerini, bunun yanında müşterilere yemek hizmeti de sunduklarını belirten Burultay, yaklaşık 6 milyon liralık KDV farkı talebiyle karşı karşıya kaldıklarını dile getirdi. Aylık yaklaşık 3 milyon lira ciro yaptıklarını ifade eden Burultay, bunun yaklaşık 2 milyon lirasının yüzde 1 KDV kapsamında perakende satışlardan, 1 milyon lirasının ise yüzde 10 KDV uygulanan restoran faaliyetlerinden oluştuğunu belirterek şunları söyledi:

"Zaten beyannamelerimizi buna göre ayrı ayrı veriyoruz. Ancak şimdi bizden 2024 Nisan ayından bugüne kadar olan tüm yüzde 1 KDV’li satışların yüzde 10 KDV’ye çevrilmesi isteniyor. Geriye dönük düzeltme yapıldığında yaklaşık 6 milyon liralık bir fark ortaya çıkıyor. Bu rakamı karşılamak mümkün değil. Uzlaşmaya gitmek istedim, onu da kabul etmediler. Ya siz düzeltme verin ya da biz re’sen düzenleriz denildi."

Veysel Ağdar-Ekonomim

• Bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamında olup olmadıkları üzerinde durulmaksızın, 2012/Ocak ila 2016/Eylül ayları arasında eksik gün nedeni “06- Kısmi istihdam” veya “17- Ev hizmetlerinde 30 günden eksik çalışma” olarak bildirilmiş ve prim gün sayısı 30’dan az olan sigortalılar,

• Bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamında olanlar hariç, 2016/Ekim ila 2020/Mart ayları arasında eksik gün nedeni “06- Kısmi istihdam” veya “07-Puantaj kayıtları” ya da “17- Ev hizmetlerinde 30 günden eksik çalışma” olarak bildirilmiş ve prim gün sayıları 1 ila 20 gün arasında olan sigortalılar,

• Bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamında olanlar hariç 2020/Nisan ve sonrasında eksik gün nedeni “06- Kısmi istihdam” veya “07-Puantaj kayıtları” olarak bildirilmiş ve prim gün sayıları 1 ila 8 gün arasında olan sigortalılar

Zorunlu GSS kapsamına alınmışlardır.

Bu vatandaşların çalıştıkları süre içinde SGK tarafından bir tebligat gönderilmesini beklemeksizin Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfına müracaat ederek kısmi süreli çalıştıklarını beyan etmeleri halinde çalışırken de gelir testi yaptırmaları mümkündür. Gelir testi sonucunda aile içinde kişi başına düşen gelir miktarının asgari ücretin üçte birinden az çıkması halinde mevcut prim borçları silinerek GSS primleri 5510/60-c.1 kapsamında Devlet tarafından karşılanmaktadır. Buna karşın gelir testine başvurmamaları veya başvurmalarına rağmen gelir miktarının asgari ücretin üçte birinden fazla çıkması halinde GSS primlerinin 5510/60-g bendi kapsamında kendileri tarafından ödenmesi gerekmektedir.

Ayrıca 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yapılan düzenlemeler sonrasında 2012 ila 2015 yılı arasındaki ödenmemiş GSS primlerinin tahsilinden vazgeçildiğinden, 30 günden eksik prim günlerine ilişkin GSS primleri 30 güne tamamlatılan vatandaşların 2012 ila 2015 yılına ilişkin GSS prim borçları silinmiştir.

Eksik bildirilen sürelerde GSS kapsamına alınmış sigortalılardan hangileri, eksik sürelerini borçlanma kapsamında tamamlayabilir?

4857 sayılı Kanuna göre kısmi süreli çalışanlar ile ev hizmetlerinden 10 günden fazla çalışan sigortalıların 25/2/2011 tarihinden sonraki sürelere ilişkin eksik günlerini borçlanma kapsamında ödemeleri mümkündür. Ancak bu vatandaşların eksik günlerini borçlanabilmeleri için aylık prim ve hizmet belgesi ile bildirilen eksik gün nedenlerinin;

• 06-Kısmi istihdam

• 17-Ev hizmetlerinde 30 günden az çalışma

• 23-Yarım Çalışma veya 24-Yarım Çalışma ve Diğer olması gerekiyor.

Eksik gün nedeni 12- Birden fazla ve 13-Diğer olarak işaretlenenlerin ise borçlanma yapabilmeleri için kısmi süreli iş sözleşmelerini SGK’ya ibraz etmeleri icap etmektedir.

Bu bağlamda, ay içerisinde günün bazı saatlerinde çalışıp, çalıştığı saat karşılığında ücret alanlar (eksik gün nedeni 07-Puantaj kayıtları) seçilenler 2016/Ekim ayından itibaren zorunlu GSS kapsamına alınmış olsalar bile, işverenlerince kısmi süreli iş sözleşmesi ibraz edilip eksik gün nedenleri 06-Kısmi İstihdam olarak değiştirilmediği sürece eksik günlerini borçlanma kapsamında tamamlamaları mümkün değildir.

Kısmi süreli çalıştıkları aylara ilişkin eksik günlerini borçlanacaklar dikkat!

Genel sağlık sigortası primi, aylık brüt asgari ücretin % 3’ü üzerinden tahakkuk ettirilmekte iken sayın Cumhurbaşkanının kararı ile 2025/12. aydan itibaren aylık brüt asgari ücreti % 6’sına çıkartılmıştır.

Ayrıca 7566 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında, kısmi süreli çalışanların ay içindeki eksik günlerini 5510/41. maddeye istinaden borçlanarak prim gün sayısı kazanabilmeleri için;

• Beyan edecekleri kazancın %45’i üzerinden;

• Bu sürelere ilişkin GSS primlerini ödemiş olmaları halinde ise beyan edecekleri kazancın %39’u üzerinden

Tahakkuk edecek sigorta primlerini ödemeleri gerekecektir.

Bu bakımdan kısmi süreli çalışılan aylarda GSS prim borcu çıkartılmış olan vatandaşların bu süreler için borçlanma başvurusunda bulunacak olmaları halinde GSS prim borçlarını ödemeden %45 üzerinden mi, yoksa GSS primlerini ödedikten sonra %39 üzerinden mi borçlanma yapmalarının daha avantajlı olduğuna dikkat etmelerinde yarar bulunmaktadır. Bu vatandaşların özellikle;

• Borçlanma başvurularını eksik günlerinin bulunduğu yıl içinde ve brüt asgari ücret üzerinden yapacak olmaları halinde GSS prim borçlarını ödemeden %45 üzerinden borçlanma başvurusunda bulunmaları,

• 2025/11 ve öncesindeki GSS primlerinin asgari ücretin % 3’ü üzerinden tahakkuk ettirilmiş olması nedeniyle GSS prim borçlarını gecikme cezası ve gecikme zammıyla birlikte ödedikten sonra %39 üzerinden borçlanma başvurusunda bulunmaları

Menfaatlerine olacaktır.

Diğer taraftan, 2015 ve önceki aylarda aylardaki GSS prim borçlarının tahsilinden vazgeçilmiş olması, ayrıca 2016/Ekim ve sonrasında kısmi süreli çalışmakla birlikte bakmakla yükümlü olunan kişi kapsamında olmaları nedeniyle GSS prim borcu çıkartılmayan vatandaşların bu süreler için borçlanma başvurusunda bulunmaları halinde, ödenecek GSS prim borçlarının bulunmaması nedeniyle beyan edecekleri kazancın % 39’u üzerinden prim borcu tahakkuk ettirilmesi gerektiği değerlendirilmekle birlikte, bu hususların SGK tarafından açıklığa kavuşturulmasında yarar bulunmaktadır.

İşçi alacaklarına uygulanan zaman aşımı süresi konusunda daha önce uygulama birliği bulunmuyordu. Alacak türüne göre farklı zaman aşımı süresi uygulanıyordu. Ücretler, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatillerdeki çalışma ücreti ile ikramiyelerde zaman aşımı süresi beş yıl olarak uygulanıyor. Diğer işçi alacaklarında ise daha önce farklı süreler uygulandı.

Kullanılmayan yıllık izin ücretlerinde 2012 yılı öncesinde beş yıl olan zaman aşımı süresi 1 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren Türk Borçlar Kanunu ile on yıla çıkartıldı. Ancak, 25 Ekim 2017 tarihinde yapılan kanun değişikliği ile tekrar 5 yıl olarak uygulanmaya başlandı.

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, haksız fesih tazminatı gibi alacaklarda zaman aşımı konusunda İş Kanunu’nda geçmişte hüküm bulunmadığı için Türk Borçlar Kanunu’ndaki on yıllık zaman aşımı süresi uygulanıyordu. Ancak, 25 Ekim 2017 tarihinde yürürlüğe giren kanunla işçilerin tazminat alacaklarındaki zaman aşımı süresi de beş yıla indirildi. Bu tarihten itibaren işçilerin tüm alacaklarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak eşitlendi.

BASIN İŞ KANUNU VE DENİZ İŞ KANUNU’NDA ZAMAN AŞIMI EŞİT Mİ?

İş Kanunu’na 25 Ekim 2017 tarihinde ilave edilen Ek Madde 3 uyarınca, iş sözleşmesinden kaynaklanmak kaydıyla hangi kanuna tabi olursa olsun, yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatlarında zaman aşımı süresi beş yıl olarak belirlendi. Buna göre, beş yıllık zaman aşımı süresi İş Kanunu’nun yanı sıra Türk Borçlar Kanunu, Basın İş Kanunu ve Deniz İş Kanunu kapsamındaki işçi alacakları için de geçerlidir.

ÜCRET ALACAKLARINDA ZAMAN AŞIMI SÜRESİ ALACAĞIN DOĞDUĞU TARİHTE BAŞLAR

Ücret alacaklarında zaman aşımı süresi sözleşmenin sona erdiği tarihte değil, her bir alacağın doğduğu tarihte başlar. Örneğin, 27-28 Mayıs’a denk gelen 2026 yılı Kurban Bayramında birinci ve ikinci gün çalışan ve bu çalışma karşılığı ücretini almamış işçinin sözleşmesi 1 Temmuz 2035 tarihinde sona erse bile, söz konusu bayram çalışmasından kaynaklı ücret alacağı için zaman aşımı süresi 27-28 Mayıs 2031 tarihinde sona erer.

Bu işçinin kullanmadığı yıllık izin ücreti, ihbar tazminatı, kıdem tazminatı gibi alacakları için zaman aşımı süresi ise iş sözleşmesinin sona erdiği 1 Temmuz 2035 tarihinde başlayıp 1 Temmuz 2040 tarihinde sona erer.

Zaman aşımı ile ilgili Yargıtay’ın işçi lehine bir uygulamasını da akılda tutmakta fayda var. Yargıtay’a göre, zaman aşımı süresi dolduktan sonra işçi tarafından dava açılmasının önünde bir engel bulunmuyor (Yargıtay 9. H.D. Esas No: 2016 / 21854, Karar no: 2020 / 7673). Mahkeme zaman aşımı süresi dolduğu gerekçesiyle kendiliğinden işçinin talebini reddedemez. İşçinin talebini zaman aşımı süresi dolduğu gerekçesiyle reddetmesi için işverenin zaman aşımının def’i talebinde bulunması, zaman aşımı süresinin dolduğunu iddia etmesi gerekir.

22 Mayıs 2026 tarihinde AKP milletvekilleri tarafından TBMM’ye yeni bir torba yasa teklifi sunuldu. Teklifin 12’nci maddesiyle, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nun 19’uncu maddesine önemli bir istisna hükmü eklenmesi öngörülüyor. Düzenlemeye göre, Kanun’un 21’inci maddesinin birinci fıkrasının (I) bendi kapsamında yer alan ve biletle girilen eğlence yerlerinde, 18 yaşını doldurmamış kişiler ile öğrenimine devam eden 25 yaş altındaki gençlere düzenlenen biletlerden eğlence vergisi alınmayacak.

Mevcut sistemde belediye sınırları ve mücavir alanlar içinde faaliyet gösteren eğlence işletmeleri eğlence vergisine tabi tutuluyor. Vergi oranları faaliyet türüne göre değişirken, Cumhurbaşkanına bu oranları sıfıra kadar indirme veya bir katına kadar artırma yetkisi tanınıyor.

Halihazırda sinema, tiyatro, opera, bale, spor müsabakaları, at yarışları ve konser gibi etkinliklerde uygulanan eğlence vergisi oranı yüzde sıfır seviyesinde bulunuyor. Buna karşılık sirkler, lunaparklar, çalgılı bahçeler ve benzeri eğlence yerlerinde yüzde 20 oranında eğlence vergisi uygulanmaya devam ediliyor.

Teklif edilen düzenleme ile özellikle lunapark, sirk ve benzeri alanlarda çocuklar ile öğrenciler bakımından eğlence vergisi yükünün kaldırılması amaçlanıyor. Böylece 18 yaş altındaki çocuk ve gençler ile öğrenimine devam eden 25 yaş altındaki öğrenciler için bilet maliyetlerinin bir ölçüde azaltılması hedefleniyor.

Bu nedenle eğlence vergisinin ne olduğuna öncelikle kısaca değinmek yerinde olacaktır.

Eğlence vergisi ilk nerede alındı?

Eğlence vergisinin tarihsel kökeni 17. yüzyıl Fransa’sına kadar uzanmaktadır. İlk dönemlerde “yoksulların hakkı” (droit des indigents) anlayışıyla uygulanan bu vergi, eğlence faaliyetlerinden elde edilen gelirlerin bir kısmının yoksullara aktarılması amacıyla alınmaktaydı. Başlangıçta özellikle tiyatro ve opera gösterilerinden tahsil edilen vergi, zamanla açık hava gösterilerini de kapsayan daha geniş bir yapıya dönüşmüştür.

Fransa’da yoksulluğun artmasıyla birlikte eğlence vergisinin oranı da yükseltilmiş ve bir dönem bilet bedelinin dörtte biri oranında uygulanmıştır. Bu nedenle söz konusu vergi, dönemin Fransa’sında “fakirler için çeyrek” olarak anılmış ve 1789 Fransız Devrimi’ne kadar bu isimle uygulanmaya devam etmiştir.

Fransız Devrimi sonrasında verginin oranı azaltılmış ancak kapsamı genişletilmiştir. 1942 yılına kadar farklı biçimlerde uygulanmayı sürdüren eğlence vergisi, daha sonra yerel yönetimlere devredilerek yeniden düzenlenmiştir. Fransa’daki bu uygulama zamanla başka ülkelere de örnek olmuş; Almanya ve İsviçre başta olmak üzere birçok ülkede benzer nitelikte eğlence vergileri uygulanmaya başlanmıştır.

Biz bu vergiyle ne zaman tanıştık?

Türkiye’de eğlence vergisi, bağımsız bir “eğlence vergisi kanunu” ile değil, 29 Mayıs 1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nun 17 ila 22’nci maddeleri arasında düzenlenmiştir. Dolayısıyla eğlence vergisi, belediye gelirleri içinde yer alan yerel bir vergi niteliği taşımakta olup uygulaması da bu tarihten itibaren kesintisiz şekilde sürmektedir.

Bununla birlikte Türkiye’nin eğlence vergisiyle ilk tanışması 1981 yılına dayanmamaktadır. Daha önce 1 Temmuz 1948 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nda “eğlence resmi” adı altında benzer bir düzenleme yer almıştı. Ancak söz konusu düzenleme, bugünkü sisteme kıyasla daha dar kapsamlı bir uygulama niteliği taşımaktaydı.

Eğlence vergisinin konusu nedir?

2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nun 17’nci maddesi uyarınca, belediye sınırları ve mücavir alanlar içinde faaliyet gösteren eğlence işletmeleri eğlence vergisinin konusunu oluşturmaktadır. Ancak verginin kapsamı tüm eğlence faaliyetlerini değil, yalnızca Kanun’un 21’inci maddesinde sayılan işletme ve faaliyet türlerini kapsamaktadır.

Bu kapsamda yerli ve yabancı film gösterimleri, tiyatro, opera, operet, bale, karagöz, kukla ve ortaoyunu gösterileri, spor müsabakaları, at yarışları, konserler, sirkler, lunaparklar, çalgılı bahçeler ve benzeri eğlence yerleri ile müşterek bahis faaliyetleri eğlence vergisine tabi tutulmaktadır. Ayrıca biletle girilmesi zorunlu olmayan bazı eğlence yerleri de Belediye Gelirleri Kanunu’nda belirtilen oranlar üzerinden vergilendirilmektedir.

Uygulamada özellikle bar, pavyon ve benzeri işletmeler bakımından eğlence vergisinin kapsamı tartışma konusu olabilmektedir. Buradaki temel ölçüt, işletmede yemek veya içeceğe ek olarak canlı müzik hizmeti sunulup sunulmadığıdır. İşletmede canlı müzik bulunması halinde eğlence vergisi doğmakta; yalnızca yiyecek ve içecek hizmeti sunulması durumunda ise eğlence vergisi uygulanmamaktadır. Konuya ilişkin idari görüşler de bu ayrımı esas almaktadır.

Öte yandan müşterek bahis faaliyetleri de eğlence vergisinin kapsamı içinde yer almaktadır. Türkiye’de müşterek bahis düzenleme yetkisi esas olarak Türkiye Jokey Kulübü ile Spor Toto Teşkilat Başkanlığı tarafından kullanılmaktadır. Bununla birlikte Spor Toto Teşkilatı tarafından düzenlenen bahis faaliyetleri eğlence vergisinden istisna tutulduğundan, uygulamada eğlence vergisine tabi müşterek bahis faaliyetleri büyük ölçüde at yarışlarıyla sınırlı kalmaktadır.

Kim ödüyordu bu vergiyi?

Eğlence vergisinin yasal mükellefi, yani vergiyi ödemekle yükümlü kişi veya kurumlar, eğlence yerlerini işleten gerçek ya da tüzel kişilerdir. Başka bir ifadeyle verginin hukuki sorumluluğu işletme sahiplerine aittir.

Ancak uygulamada bu vergi çoğu zaman doğrudan işletme tarafından karşılanmamakta; biletli etkinliklerde bilet fiyatına, bilet uygulanmayan yerlerde ise hizmet bedeline eklenerek müşterilere yansıtılmaktadır. Dolayısıyla eğlence vergisinin resmî mükellefi işletme sahibi olsa da ekonomik yükü fiilen hizmetten yararlanan kişiler tarafından taşınmaktadır.

Sonuç olarak

TBMM’ye sunulan teklif, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nda önemli bir değişiklik yaparak özellikle çocuklar ve öğrenciler bakımından eğlence vergisine yeni bir istisna getirmektedir. Düzenleme ile biletle girilen eğlence yerlerinde, 18 yaş altındaki kişiler ile öğrenimine devam eden 25 yaş altındaki gençlerden eğlence vergisi alınmaması öngörülmektedir. Her ne kadar bugün sinema, tiyatro, konser ve benzeri birçok kültürel etkinlikte eğlence vergisi oranı fiilen yüzde sıfır olarak uygulanıyor olsa da lunapark, sirk, çalgılı bahçe ve benzeri alanlarda halen yüzde 20 oranında vergi yükü bulunmaktadır. Bu nedenle teklif edilen değişiklik, özellikle çocuklar ve öğrenciler açısından söz konusu alanlardaki bilet maliyetlerini azaltabilecek bir etki doğuracaktır.

Ayrıca düzenleme, eğlence vergisinin yalnızca mali bir araç olmadığını, aynı zamanda sosyal politika boyutu taşıyan bir vergi türü olduğunu da yeniden göstermektedir. Tarihsel olarak yoksullara kaynak yaratma amacıyla ortaya çıkan bu verginin, bugün gençlerin sosyal ve kültürel faaliyetlere erişimini kolaylaştıracak bir istisna ile yeniden şekillendirilmesi, sosyal devlet anlayışı bakımından da dikkat çekici bir adım niteliğindedir.

Bu yazımızda, ithalatta göze­tim farkı üzerinden ödenen Kat­ma Değer Vergisi’nin (KDV) in­dirim hakkının kısıtlanmasını ve Danıştay’ın konuya ilişkin gün­cel yaklaşımını masaya yatırıyo­ruz.

1-Yasal zemin ve indirim hakkının kaldırılması

Bilindiği üzere, ithalatta göze­tim uygulamasına tabi bir malın, tebliğlerde belirlenen eşik de­ğerin altında bir kıymetle ithal edilmek istenmesi halinde, itha­latçılar ya Ticaret Bakanlığı’n­dan “Gözetim Belgesi” almakta ya da bu belgeyi temin edemedik­leri durumlarda gümrük beyan­namesinde malın kıymetini eşik değere yükseltmektedir. Bu ilave matrah, genellikle beyanname­nin “Yurt Dışı Giderler” hanesi­ne tevsik edilemeyen bir fark ek­lenmesi suretiyle gerçekleştiril­mektedir.

Geçmişte bu gözetim kaynaklı matrah farkı üzerinden ödenen fazla KDV, KDV Kanunu (KDVK) Madde 29 uyarınca mükellefler tarafından indirim hesaplarına alınarak finansal yük olmaktan çıkarılabiliyordu. Ancak, 24 Ka­sım 2023 tarihli ve 32379 sayı­lı Resmî Gazete’de yayımlanan 7846 sayılı Cumhurbaş­kanı Kararı ile bu durum kökten değiştirilmiştir.

Söz konusu Karar, da­yanağını KDVK Madde 36’dan almaktadır. Bu madde, Cumhurbaşka­nı’na KDV indirim hak­kını kısmen veya tama­men kaldırma, indirim hakkı kısıtlanan işlem­leri belirleme ve iade/indirim uygulamalarının usul ve esasla­rını düzenleme yetkisi vermek­tedir.

İlgili Karar uyarınca; ithalat­ta gözetim uygulaması, korun­ma önlemleri ve haksız rekabe­tin önlenmesi (anti-damping ve telafi edici vergi) mevzuatı kap­samında, gümrük beyanname­lerinde beyan olunan ve tevsik edilemeyen tutarlar ile bu tutar­lar nedeniyle doğan ve KDV mat­rahına dahil olan her türlü vergi, resim, harç ve paylar dolayısıyla ödenen KDV’nin indirim konusu yapılması yasaklanmıştır.

2 31 Ocak 2026 tarihli tebliğ düzenlemesi ve uygulama esasları

Uygulamada doğan duraksa­maları gidermek amacıyla, 31 Ocak 2026 tarihli ve 33154 sayı­lı Resmî Gazete’de yayımlanan Katma Değer Vergisi Genel Uy­gulama Tebliğinde Değişiklik Ya­pılmasına Dair Tebliğ ile konu­nun usul ve esasları netleştiril­miştir.

Tebliğin getirdiği en kritik ye­nilik, indirim kısıtlamasına doğ­ru uyulup uyulmadığının takvim yılının altışar aylık dönemleri iti­barıyla denetlenmesidir. Yüküm­lülüğün şekli, ithalat tutarının Tebliğde belirlenen sınırı (söz konusu düzenlemede 2.600.000 TL) aşıp aşmamasına ve şirketin tam tasdik hizmeti alıp almama­sına göre değişmektedir.

3 Danıştay’ın kıymet kriterli gözetim genelgesi iptali ve geri verme süreci

Mevzuat cephesinde durum mükellef aleyhine ağırlaşırken, yargı kanadından çok önemli bir hamle gelmiştir. Danıştay, güm­rük idaresinin yasal bir dayanak olmaksızın sadece “kıymet krite­rine” dayanarak gözetim belgesi aranmasına yönelik düzenleyici işlemini mercek altına almıştır.

Danıştay 7. Dairesi, 26.11.2024 tarihli ve E:2024/2206, K:2024/4870 sayılı kararı ile Ti­caret Bakanlığı Gümrükler Genel Müdürlüğü’nün 22.01.2019 tarih ve 2019/1 sayılı “Kıymet Kriter­li Gözetim Uygulaması” konulu Genelgesini iptal etmiştir. (Karar oybirliğiyle verilmiş olup, Danış­tay Vergi Dava Daireleri Kuru­lu’na temyiz yolu açıktır; dolayı­sıyla bu bir daire kararıdır, henüz kesinleşmiş bir VDDK kararı de­ğildir.)

Gerekçe: Danıştay, iptal ge­rekçesini büyük ölçüde huku­kun temel ilkelerine dayandır­mıştır. Karara göre Genelge’nin, geri verilen alacakların belirli usulde ödenmesi koşuluyla ceza­nın iptalini öngören düzenleme­si, yükümlüleri idari işlemi yar­gı önünde inceletme olanağından yoksun bıraktığından hak ara­ma özgürlüğüne, adil yargılanma hakkına ve hukuk devleti ile öl­çülülük ilkesine aykırıdır. Ayrı­ca kanuni sebep olmaksızın ce­za kararının kaldırılacağı yönün­deki düzenleme suç ve cezaların kanuniliği ilkesine; verginin ida­reye ödenmesi halinde gözetim belgesi aranmazken iade halinde aranması ise eşitlik ilkesine ay­kırı bulunmuştur. Esasa ilişkin olarak Danıştay, gümrük kıyme­tinin belirlenmesinde öncelikle satış bedelinin esas alınması ge­rektiğini ve gözetim uygulama­sının amacının malın ithal sey­rinin izlenmesi olduğunu; göze­tim belgesi ibraz edilmemesinin tek başına Gümrük Kanunu uya­rınca ek tahakkuk gerektiren bir durum oluşturmadığını vurgula­mıştır.

Sonuç: Bu iptal kararı, gözetim uygulamasının kendisini ortadan kaldırmaz; gözetim, ilgili Bakan­lık tebliğleri uyarınca yürürlükte kalmaya devam eder ve idare “sa­dece genelgedeki yöntem iptal edilmiştir” argümanını ileri sü­rebilir. Bununla birlikte kararın, gözetim uygulaması kapsamın­da fazladan tahsil edilen vergile­re ilişkin geri verme taleplerinde mükellefler lehine önemli bir hu­kuki dayanak oluşturacağı değer­lendirilmektedir. Ancak bu, oto­matik bir iade hakkı doğurmaz: iade için kural olarak beyanın ih­tirazi kayıtla yapılmış olması, iti­raz/dava süreçlerinin usulüne uygun işletilmesi ve mükellef le­hine kesinleşmiş bir yargı kararı bulunması önem taşır.

Bağlantılı sonuç: Aynı yakla­şımla, iade edilen tutarlar nede­niyle gümrük idarelerinin Güm­rük Kanunu Madde 235/1-c uya­rınca uyguladığı para cezalarının da yasal dayanağı tartışmalı hale gelmiştir.

4 Uygulamadaki çelişkiler ve mükellefin çıkmazı

Burada vergi hukuku mantığı açısından ciddi bir paradoks doğ­maktadır:

-Gümrük Kanunu açısın­dan: Danıştay, idarenin kıymet kriterli zorlamasını hukuka aykı­rı bulmakta ve haksız tahsil edi­len vergilerin iade edilmesi ge­rektiğine işaret etmektedir.

-KDV Kanunu ve Cumhur­başkanı Kararı açısından: Aynı gözetim farkı üzerinden ödenen KDV’nin indirim hakkı ise mü­kelleften alınmaktadır.

Mükellef, gümrükte malını çekebilmek için bu farkları be­yan etmekte, ancak ödediği ver­gi finansal bir yüke dönüşmek­tedir. Vergi idaresi ise yayımla­dığı özelgelerde (muktezalarda), 7846 sayılı Karar’ın lafzına bağlı kalarak, beyannamede tevsik edi­lemeyen her türlü yurt dışı gider farkına isabet eden KDV’nin in­dirimini reddetmektedir.

Sonuç ve CFO’lara tavsiyeler

İthalatta gözetim uygulaması, artık sadece bir dış ticaret işle­mi değil, doğrudan şirketin nakit akışını ve efektif vergi yükünü et­kileyen bir mali risk unsurudur.

Ekonomi yöneticileri için öne­rimiz; gözetim farkı ödenerek ya­pılan ithalatlarda, Danıştay’ın güncel iptal kararı dayanak gös­terilerek, gümrükte beyanın sü­resi içinde “İhtirazi Kayıtla” ya­pılması ve ardından idari/yargı­sal dava süreçlerinin (Gümrük Kanunu Madde 242 ve devamı) titizlikle işletilmesidir.

İhtirazi kayıt-önemli uyarı: Uygulamada ihtirazi kayıt, son­radan açılabilecek davaların ba­şarı şansını önemli ölçüde ar­tıran ve hak kaybı riskini azal­tan bir araçtır; tescil anında şerh edilmesi, tescilden sonra eklene­memesi nedeniyle kritik önem taşır. Bununla birlikte, somut olayın özelliklerine göre (sonra­dan ortaya çıkan hukuka aykırı­lıklar, düzenleyici işlemin iptali veya geri verme-kaldırma başvu­ruları gibi hallerde) ihtirazi kayıt bulunmayan işlemlerde de geri verme veya dava yollarının tama­men kapandığı söylenemez. Yine de en güvenli yol, beyanın baştan ihtirazi kayıtla kurulmasıdır; bu nedenle Danıştay kararına daya­narak geçmiş ithalatlar için doğ­rudan iade talebinde bulunma­dan önce her dosyanın ayrıca de­ğerlendirilmesi gerekir.

Ayrıca 31 Ocak 2026 tarihli tebliğ kapsamındaki bildirim ve YMM tevsik yükümlülüklerinin eşik değere göre eksiksiz yerine getirilmesi gerekir; aksi takdirde indirim konusu yapılan tutarlar ilerleyen dönemlerde cezalı ver­gi incelemelerine davetiye çıka­racaktır.

Finansal etki: İndirilemeyen KDV artık doğrudan bir maliyet/ gider unsuru haline geldiğinden brüt kârlılığı düşürebilir, efek­tif vergi oranını yükseltebilir ve işletme sermayesi ihtiyacını ar­tırabilir. Özellikle düşük marjla çalışan ithalatçı sektörlerde, gö­zetim farkına isabet eden indiri­lemeyen KDV’nin ürün maliyet­leri üzerindeki etkisinin transfer fiyatlaması, stok değerlemesi ve kârlılık analizleriyle birlikte de­ğerlendirilmesi önem taşımak­tadır.

Türkiye’de başta futbol olmak üzere, basketbol, voleybol ve diğer branşlarda faaliyet gösteren sporcuların neredeyse tamamı “net ücret” üzerinden sözleşme imzalamakta ve ücret gelirleri üzerindeki tüm vergi yükünü kulüplerin üzerinde bırakmaktadır. Kanun değişikliği öncesinde “en üst ligler” için belirlenen tevkifat oranı % 15 ve nihai vergileme iken bu husus çok fazla sorun gibi görünmemekteydi. Örneğin, profesyonel bir futbolcu ile net 10.000.000 TL üzerinden sözleşme imzalanmışsa kulüplerin üzerindeki vergi yükü (10.000.000 / 0,85 * 0,15) 1.764.705-TL ve toplam sözleşme yükümlülüğü 11.764.705 TL olmaktaydı.

Ancak düzenleme sonrasında stopaj oranındaki artış ve sporculara getirilen beyanname verme yükümlülüğü sebebiyle, yine sporcuların vergiler hariç “net ücret” üzerinden anlaştığı kabulüyle spor kulüplerine ciddi bir maliyet getirmiştir. Yukarıdaki örneği devam ettirdiğimizde “net 10.000.000 TL” üzerinden sözleşme düzenlenen bir futbolcu için kulüp net ücreti brüte iblağ ederek % 20 gelir vergisi tevkifatı yapacak, ayrıca sporcu beyanname vereceğinden GVK 103. madde dördüncü diliminde yer alan yaklaşık % 40 oranında vergi tahakkuk ettirilecek ve kulüp tarafından ödenen % 20 tevkifat tutarı mahsup edilecektir. Dolayısıyla sözleşme gereği tüm vergi yükünün kulüplerin üzerinde kaldığı gerçeğiyle, kulüp üzerindeki vergi yükü toplamda 6.666.666 TL ve toplam sözleşme yükümlülüğü 16.666.666 TL olacaktır. Görüleceği üzere Kanun değişikliğinden sonra kulüplerin sporcuya ödeyeceği aynı “net 10.000.000 TL ücret” üzerinden katlanacağı vergi farkı 4.901.961 TL artmış olacaktır.

Buraya kadar yapılan açıklamalar, kulüplerin bütçe ve mali disiplin kriterleri altında ticari olarak verecekleri karar olduğundan detaya girilmeyecektir.

Son yıllarda spor kulüplerinin aşırı borçlanmasını önlemek, mali şeffaflık sağlamak ve sürdürülebilir bir finansal disiplin (denk bütçe) oluşturmak amacıyla önemli düzenlemeler yapılmıştır. Bu düzenlemelerden en önemlisi 7405 sayılı Spor Kulüpleri ve Spor Federasyonları Kanunu’dur.

Kulüplerin yaşadığı kronik borç krizlerini çözmek, mali disiplini sağlamak ve yöneticilerin kulüpleri aşırı borçlandırmalarının önüne geçmek, gelir-gider dengesinin sağlanması, bütçe sınırlarının netleştirilmesi ve kulüplerin finansal yapılarının sağlamlaştırılması, spor anonim şirketleri ile spor kulüpleri arasındaki hukuki ve mali ilişkilerin netleştirilmesi ve yönetimde kurumsallaşmanın artırılması, 7405 sayılı Kanun’un ana gerekçelerinden sayılmıştır. Düzenlemenin aksayan yanlarını bir yana koyduğumuzda genel olarak olumlu olduğunu söylemek mümkün.

Ancak aynı olumlu düşünceleri Türkiye Futbol Federasyonu (“TFF”) tarafından yapılan son düzenleme için söylemek mümkün değil!

TFF tarafından yapılan düzenlemeyi hatırlamakta fayda var!

TFF tarafından, Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatı (“PFSTT”)’nın “IV. Profesyonel Futbolcu Sözleşmesi” başlıklı 19. maddesine “Sözleşmenin tarafları, Türk vergi mevzuatı kapsamında tarafların kendisine yüklenen vergileri karşı tarafa yükleyen hükümler kararlaştıramaz. Aksi düzenlemeler geçersiz olup ayrıca disiplin ihlali olarak değerlendirilir.” hükmünü içeren 8 no’lu bent eklenmiştir. Özetle TFF, sporcuların vergilerini kendilerinin ödemeleri yönünde düzenleme yapmıştır.

Düzenleme olumlu gibi görünse de öncelikle ülke gerçekliğini veri kabul etmemiz gerekiyor. Türkiye’de futbol liginin, Avrupa’nın 5 büyük ligi (Premier Lig, Bundesliga, La Liga, Seri A ve Ligue 1) ile kıyaslandığında reytinginin görece daha düşük olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Hal böyle olunca özellikle yıldız olarak tabir edilen yabancı futbolcuları transfer edebilmek için cazip tekliflerin sunulması gerekiyor. Avrupa’daki vergi oranları ve faaliyet gösteren sporcuların vergilerini kendi ödedikleri dikkate alındığında, bu futbolcuları Türkiye’ye transfer edebilmenin en önemli şartlarından birisi sporcu vergilerinin kulüpler tarafından üstlenilmesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Nitekim, Türkiye Süper Ligi’nde top koşturan sporcuların neredeyse tamamının vergileri kulüpleri tarafından üstlenilmektedir.

7194 sayılı Kanun ile sporculara beyanname verme yükümlüğü getirildiğinde birçok kulüp konuyu tam idrak edememiş, üstlendiği sporcu vergilerini de sözleşmede yer alan ücrete eklemiş başka bir deyişle ücreti brütleştirerek ödeme planı ve bordroya bağlamıştır. Ancak, bir süre sonra özellikle sözleşmesi tamamlanmadan ya da tamamlanarak ülkesine dönen sporculara, vergisini ödemesi için ödediği ücretin sporcunun “cebinde kaldığını!” fark eden kulüpler, sonraki sözleşmelere kulüp tarafından sporcu vergilerinin ödenebilmesi için beyanname verme şartı koymuştur.

Israrla savunduğumuz ve farklı platformlarda dile getirdiğimiz “beyannameni ver -vergini ödeyeyim” prensibi, gerek sporcuların beyanname vermeden ülkeyi terk etmesi durumunda kulüpleri gereksiz yük altına sokmaktan ve gerekse de Devlet Hazinesi’ni zarara uğratmaktan korumuştur. Zira sporcular, sözleşmelerinde yer alan özel bir madde ile beyannamesini verdiğinde verginin kulüp tarafından ödeneceğini bildiği için beyanname vermekten imtina etmemiştir. Başka bir deyişle kulüpler Hazine’nin vergi alacağını bir nevi garanti altına almıştır. Her ne kadar Gelir İdaresi Başkanlığı, ülkeler arasında bilgi değişimi ve ÇVÖA kapsamında söz konusu beyannamelerin verilmesini talep edebilecek olsa da tahsil başarı oranının ne olacağını kestirmek zor.

Hülasa, TFF’nin belki de kulüpleri korumak adına iyi niyetli olarak yaptığı düzenlemenin etki analizinin yeterince yapılmadığı ortada.

Peki düzenlemenin etkisi ne olacak!

Bir kere futbolcu sözleşmelerinde “net ücret” ve “vergi” kavramları yer almayacak. Sporcu vergilerini de üstlenen kulüpler bu vergileri brüt tutarlar üzerinden sözleşmelere derç ve ödeme planına bağlayacak. Son dönemde mali idarenin agresif ve hızlı yaklaşımı sebebiyle sözleşmesi devam eden sporcular için sorun yok. Ancak sözleşmesi biten ya da feshedilen sporcuların ülkeyi terk etmeleri durumunda işler karışacak gibi.

Örnek üzerinden ilerleyelim; (X) Spor Kulübü, (Z) isimli sporcu ile 2026-2027 sezonundan başlamak üzere 2030 sezonu sonuna kadar yıllık brüt 10 milyon Euro üzerinden 4 yıllık sözleşme imzaladığını, sporcunun sözleşmesinin Ocak/2029 yılında karşılıklı anlaşmak suretiyle feshedildiğini ve fesih tazminatı olarak brüt 5 milyon Euro ödendiğini varsayalım.

(X) Kulüp, Haziran-Aralık/2026 dönemi arasında ödediği 5 milyon Euro üzerinden % 20 oranında 1 milyon Euro gelir vergisi stopajı yapacak. (Z) Futbolcu ise Mart/2027 döneminde vereceği Yıllık Gelir Vergisi Beyannamesi ile 5 milyon Euro üzerinden yaklaşık % 40 oranında 2 milyon Euro vergi tahakkuk ettirecek ve kulübün ödediği 1 milyon Euro vergiyi mahsup ederek kalan 1 milyon Euro’yu vergi dairesine ödeyecek. Bu açıdan bakıldığında 2026 yılı için sorun görünmüyor.

2027 yılına gelindiğinde (X) Kulüp, Ocak-Aralık/2027 dönemi arasında ödediği 10 milyon Euro üzerinden % 20 oranında 2 milyon Euro gelir vergisi stopajı yapacak. (Z) Futbolcu ise Mart/2028 döneminde vereceği Yıllık Gelir Vergisi Beyannamesi ile 10 milyon Euro üzerinden yaklaşık % 40 oranında 4 milyon Euro vergi tahakkuk ettirecek ve kulübün ödediği 2 milyon Euro vergiyi mahsup ederek kalan 2 milyon Euro’yu vergi dairesine ödeyecek. Bu açıdan bakıldığında 2027 yılı için de sorun görünmüyor.

2028 yılına gelindiğinde (X) Kulüp, Ocak-Aralık/2028 dönemi arasında ödediği 10 milyon Euro üzerinden % 20 oranında 2 milyon Euro gelir vergisi stopajı yapacak. (Z) Futbolcu ise Mart/2029 döneminde Yıllık Gelir Vergisi Beyannamesi ile 10 milyon Euro üzerinden yaklaşık % 40 oranında 4 milyon Euro vergi tahakkuk ettirecek ve kulübün ödediği 2 milyon Euro vergiyi mahsup ederek kalan 2 milyon Euro’yu vergi dairesine ödeyecek idi. Ancak, sözleşmenin feshi nedeniyle Ocak/2029 yılında ülkeyi terk ettiğinden Mart/2029 döneminde beyanı gereken Gelir Vergisi Beyannamesi verilmeyecek ve ödemesi gereken 2 milyon Euro futbolcunun cebinde kalacaktır.

Ocak/2029 döneminde karşılıklı fesih sebebiyle ödenen 5 milyon Euro üzerinden kulüp tarafından % 20 oranında 1 milyon Euro gelir vergisi stopajı yapılacak, ancak futbolcunun ülkeyi terk etmiş olması sebebiyle Mart/2030 döneminde beyanı gereken 1 milyon Euro da ödenmemiş olacaktır. Başka bir deyişle futbolcunun cebinde kalacaktır.

Yukarıdaki örnek kümülatif bazda değerlendirildiğinde ödenmeyen vergiler sebebiyle 3 milyon Euro tutarında Hazine zararı oluşacak, Kulüp de Hazine’ye intikal etmeyen vergiyi futbolcuya ödemek zorunda kalacaktır.

Sadece 2025-2026 sezonunda Türkiye Süper Ligi’ne yurtdışından 149 adet futbolcunun transfer edildiği dikkate alındığında hem kulüplerin hem de Devletin uğrayabileceği zararın boyutu korkutucu seviyede.

Özellikle son dönemde mali idarenin her türlü kayıt dışı kazancın üzerine gittiği, gri alan bırakmadığı ve vergi takip ve tahsil güvenliği için tüm önlemleri aldığı bir dönemde, TFF tarafından yapılan düzenlemenin çok da rasyonel olmadığı görünüyor. Zira mevcut düzenlemede kulüpler vergi tahsilatının teminatı olarak görev yapmaktadır.

Düzenleme Takım Harcama Limitlerini de Olumsuz Etkileyecektir!

Bilindiği üzere TFF Kulüp Lisans Kurulu, her futbol sezonu öncesinde (Haziran ayı) toplanarak 30.12.2022 tarihinde yürürlüğe giren Kulüp Lisans ve Finansal Sürdürülebilirlik Talimatı’nın 121. Maddesi kapsamında Süper Lig Takım Harcama Limitleri’ni belirlemektedir.

TFF tarafından PFSTT 19/8. bend eklenmeden önce “net ücret” üzerinden anlaşılan sözleşmelerde takım harcama limitinde kulübün ödediği gelir vergisi stopajları dahil tutar dikkate alınmakta, sporcu vergileri dahil edilmemektedir. Ancak düzenleme sonrasında sporcu vergileri de brüt ücrete ekleneceğinden kulüplerin takım harcama limitlerinden kullanacağı tutar da artacaktır.

Yine örnek üzerinden gidelim. Yıllık 10 milyon Euro ücret ile anlaşılan bir sporcu için TFF düzenlemesi öncesinde 10 milyon Euro ücret + 2,5 milyon Euro gelir vergisi stopajı olmak üzere 12,5 milyon Euro takım harcama limitinden kullanılmakta iken, düzenleme sonrasında 10 milyon Euro ücret + 6,6 milyon Euro vergiler olmak üzere toplam 16,6 milyon Euro harcama limitinden kullanılacaktır.

Özellikle uluslararası arenada kulüpleri rekabet anlamında zor durumda bırakacak düzenlemenin tekrardan gözden geçirilmesinde fayda görünüyor.

Konuya ilişkin teknik altya­pı esasında son on beş yılda büyük ölçüde kuruldu. OECD/ Avrupa Konseyi’nin Vergi Ko­nularında Karşılıklı İdari Yar­dım Sözleşmesi’ne (MAAC) bugün 145’ten fazla ülke taraf olmuş durumda. Çok sayıda ikili vergi anlaşması da tahsi­lat yardımına ilişkin hüküm­ler içeriyor. Buna rağmen uy­gulamada bir ülkenin, başka bir ülkedeki borçlunun var­lığını öğrendikten sonra ger­çekten ne yapacağı hususu ol­dukça problematik.

Operasyonel kapasite yeterince oluşmadı

Talep hangi idari birim tara­fından hazırlanacak? Yaban­cı ülkeye gönderilecek tahsilat talebi nasıl formüle edilecek? Gelen yanıt hangi prosedürle işleme alınacak? Pek çok ge­lişmekte olan ülke bakımından bu süreçler hâlâ yerleşmemiş durumda. Bilgi mevcut, ancak onu tahsilata dönüştürecek operasyonel kapasite yeterin­ce oluşmuş değil.

Küresel Forum verilerine göre üyeler, 2009’dan bu yana vergi şeffaflığı standartlarının uygulanması sayesinde en az 135 milyar Euro ek vergi geli­ri tespit etti. Bunun yaklaşık 48 milyar Euro’luk kısmı geliş­mekte olan ülkeler tarafından raporlandı. Ancak bu rakamlar aynı zamanda başka bir gerçe­ği de gösteriyor: Bilgi değişi­mi sistemi, vergi alacağını tes­pit etmeyi kolaylaştırıyor; fa­kat borçlunun malvarlığı başka bir ülkede bulunduğunda tah­silat aşaması hâlâ sistemin en kırılgan halkası olarak kalıyor. CBAR programı bu nedenle yalnızca teknik bir eğitim pro­jesi değil; uluslararası vergi iş­birliğinin eksik kalan tarafını tamamlama girişimi olarak gö­rülüyor.

Programın kökeni de aslın­da yeni değil. Küresel Forum, Afrika Girişimi kapsamında 2021-2023 döneminde sınır ötesi vergi tahsilatı konusun­da kapsamlı bir çalışma yü­rütmüştü. Önce mevcut so­runlar analiz edildi, ardından 2023’te bir araç seti, 2024’te ise uygulama kılavuzu yayım­landı. Yeni program bu belge­leri teorik düzeyde bırakma­mayı hedefliyor.

Yeni gelişmeler dikkat çekici

Yeni gelişmenin zamanlama­sı da oldukça dikkat çekici. Bir­leşmiş Milletler bünyesinde devam eden Uluslararası Ver­gi İşbirliği Çerçeve Sözleşme­si müzakerelerinde gelişmekte olan ülkeler uzun süredir ka­pasite geliştirme faaliyetleri­nin isteğe bağlı teknik destek olarak değil, uluslararası siste­min asli unsuru olarak görül­mesi gerektiği görüşündeler. CBAR’ın çıkış noktası bu yak­laşım ile örtüşüyor. Zira stan­dartların varlığı tek başına ye­terli olmadığından onları uygu­layabilecek idari kapasitenin de oluşması gerekliliği var.

Türkiye açısından bakıl­dığında konu yabancı değil. Türkiye, MAAC’a 2011 yılın­da taraf oldu ve çok sayıda çif­te vergilendirmeyi önleme an­laşmasında tahsilat yardımı­na ilişkin hükümlere yer verdi. Ancak uygulamada asıl mese­le artık bilgiye erişmekten çok, yurt dışındaki bir vergi alaca­ğını etkin biçimde takip edip tahsil edebilecek idari meka­nizmayı kurabilmekte düğüm­leniyor. Küresel Forum’un yeni programı, özellikle bu boşluğu kapatmak isteyen vergi idarele­ri için dikkatle izlenmesi gere­ken bir gelişme niteliği taşıyor.

Örneğin 1.000 m2 yüzölçümünde ve 4-A yapı sınıf/grubunda bulunan bir binanın yapımına 2024 yılında başlanılıp 2026 yılında bitirildiği varsayıldığında,

Yönetmelik değişikliği öncesinde 2025 yılı yapı yaklaşık birim maliyet tebliğinde yer alan 21.500 TL m2 maliyet bedeli esas alınarak; inşaatın toplam maliyeti 1.000 X 21.500 = 21.500.000 TL olarak hesaplanmakta ve SGK’ya da asgari 21.500.000 X 6,75 /100 = 1.451.200 TL tutarında işçilik bildirilmesi gerekmekte idi.

Yönetmelik değişikliği sonrasında 2024 ve 2025 yılı yapı yaklaşık birim maliyet tebliğinde yer alan 15.300 ve 21.500 TL’nin aritmetik ortalaması esas alınarak;

15.300 + 21.500 = 36.800

36.800 / 2 = 18.400 TL m2 maliyet bedeli üzerinden

1.000 X 18.400 = 18.400.000 TL inşaatın toplam maliyet bedeli olarak esas alınacak,

SGK’ya dai 18.400.000 X 6,75 / 100 = 1.242.000 TL işçilik bildirilmesi yeterli kabul edilecektir.

Birden fazla birim maliyet bedelinin yayımlandığı yıllarda ise o yıl içerisinde yayımlanan son birim maliyet bedeli dikkate alınacaktır.

Ancak, inşaat maliyetinin başlayıp bittiği yıllara göre hesaplanması gerektiği, ayrıca inşaat sektöründeki kayıt dışı istihdam oranları dikkate alındığında, bitirilen yıla ilişkin maliyet bedelinin aritmetik ortalamaya dahil edilmemiş olmasının pek de makul bir yaklaşım olmadığı değerlendirilmektedir.

Aynı işverence yaptırılan bitişik veya birbirine yakın parsellerdeki bina inşaatlarına ilişkin işlemlerinin tek dosyadan yürütülebilmesi için altı aylık süre içinde başvuru şartı getirildi.

Haliyle aynı işveren tarafından yaptırılan ve birden fazla ruhsatı bulunan özel nitelikteki inşaatlara ilişkin işlemlerinin tek dosyadan yürütülebilmesi için;

1-Parsellerinin bitişik ya da yakın olması

2-Sigortalıların birbirine karışması

3-İşveren tarafından ilk işin başlangıç tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma talepte bulunulması

Gerekecektir.

Eksik işçilikten kaynaklanan prim borcunun tebliğinden itibaren bir aylık süre içinde ödenmemesi, taahhütname verilmesi veya itirazda bulunulmaması halinde borç kesinleşecek.

Bu bakımdan asgari işçilik araştırma işlemi sonrasında tebliğ edilen prim borcuna karşı asgari işçilik oranının yüksek belirlendiğine yahut faturalı işçilikler bulunduğu gerekçesiyle yapılacak itirazların, tebliğ tarihinden bir aylık hak düşürücü sürenin geçirilmeksizin yapılması ihmal edilmemelidir.

Son hak ediş ödenmeden de asgari işçilik araştırması yapılabilecek.

İhale konusu işler için yapılacak araştırma işlemi işverene ödenmesi gereken KDV hariç, malzeme fiyat farkı ve akreditif bedeli dâhil toplam istihkak tutarı dikkate alınarak yapılmaktadır.

Yönetmeliğe ilave edilen yeni düzenleme sonrasında işin geçici kabulünün noksansız yapılmış olmasına rağmen işverene ödenmesi gereken toplam istihkak tutarının idare tarafından bildirilmemesi ve işverence talep edilmesi halinde, işverene ödenen mevcut hakediş tutarı üzerinden araştırma işlemi yapılacaktır.

Ancak bu durumda ilişiksizlik belgesi düzenlenmeyeceği gibi, ilerleyen süreçte ihale makamı tarafından ödenmesi gereken toplam istihkak tutarının bildirildiğinde daha önce araştırma işlemi yapılan tutar, toplam istihkak bedelinden düşülerek kalan tutar üzerinden yapılacak araştırma işlemine göre ilişiksizlik belgesi düzenlenecektir.

İhale konusu işlerde işin bitiş tarihi, geçici kabul tutanağına veya ihale makamı tarafından beyan edilen işin bitiş tarihine göre belirlenecek.

İhale konusu işlerde işin bitiş tarihinden sonraki süreler için bildirilen işçilikler hesaplamaya dahil edilmemektedir. Yönetmelikte yapılan değişiklikler sonrasında işin bitiş tarihi olarak ihale makamı tarafından onaylanmış geçici kabul tutanağında;

İhale konusu işte eksik veya kusur bulunmadığının belirtilmesi halinde, tutanakta belirtilen iş bitim tarihi,

Tutanakta eksik veya kusur tespit edilmesi halinde ise eksik ve kusurların tamamlandığı tarih

Esas alınacaktır. İşin geçici veya kesin kabule tabi olmaması durumunda ise ihale makamı tarafından bildirilen işin bitirildiği tarihe göre işlem yapılacaktır.

İhale mevzuatına göre yaptırılan işlerin yarım kalması veya ihalenin feshedilmesi durumunda, işverene ödenen hakediş tutarı üzerinden araştırma işlemi yapılacak.

Herhangi bir hakediş ödemesi yapılmadığı durumlarda ise araştırma işlemi yapılmayacaktır.

Birden fazla yapı ruhsatı bulunan özel nitelikteki inşaatlarda işin bitirildiği tarihte geçerli olan yapı ruhsatı esas alınacak.

Dolayısıyla işin başladığı süreçte alınan yapı ruhsatında farklı, bitirildiği süreçte alınan yapı ruhsatında farklı yapı sınıf ve grubunda tasnif edilmiş özel nitelikteki inşaatlar için yapılacak asgari işçilik araştırma işlemi sırasında inşaatın bitirildiği tarihte geçerli olan ruhsatta kayıtlı yapı sınıf ve grubu esas alınacaktır.

Asgari işçilik araştırma işlemi re’sen yapılabilecek.

Kapanma, terk veya tasfiye olmadığı hâlde en az iki yıl süreyle sigortalı çalıştırılmadığı işverenlerce bildirilen veya Kurumca tespit edilen özel nitelikteki inşaat işyerlerinde, sigortalı çalıştırılmaya son verilen tarih itibarıyla Kurumca re’sen araştırma işlemi yapılacaktır.

Bu çerçevede, bayram tatilinin süre hesaplarına nasıl yansıdığı, son günün tatile denk gelmesi halinde sürenin ne zamana uzadığı ve bu dönemlerde yapılacak olası gecikmelerin idari para cezası riskine yol açıp açmayacağı, 2026 Kurban Bayramı haftasında dikkatle yönetilmesi gereken başlıca konular arasında yer almaktadır.

Bu yazıda Kurban Bayramı haftasında söz konusu yükümlülüklerin sürelerine ilişkin temel hususlara değinilecektir.

4/a Kapsamındaki Sigortalılar İçin İşe Giriş Bildirgesi Ne Zaman ve Nasıl Verilir?

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 8. Maddesinde belirtildiği üzere “İşverenler, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılan kişileri, 7 inci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirmekle yükümlüdür.”

İşverenler sigortalı olarak çalıştıracakları her bir çalışan için Sosyal Güvenlik Kurumu’na “Sigortalı İşe Giriş Bildirgesi” vermekle yükümlüdür.

Kanun uyarınca, hizmet akdine tabi çalışanlar için sigortalılık; fiilen çalışmaya, mesleki eğitime veya staja başlanan tarihte başlamaktadır. Mevzuata göre, 4/a kapsamındaki sigortalılar için işe giriş bildirgesinin sigortalının çalışmaya başlayacağı tarihten en geç bir gün önce, e‑Sigorta kanalı üzerinden elektronik ortamda Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesi gerekmektedir.

Örnek: 21 Mayıs 2026 tarihinde çalışmaya başlayacak olan bir sigortalı için işe giriş bildirgesi en geç 20 Mayıs 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmelidir.

İşe Giriş Bildirgesinin Zamanında Verilmemesi Durumu

Sigortalı işe giriş bildirgesini Sosyal Güvenlik Kurumu’nun belirlediği şekil ve usule uygun vermeyen, elektronik ortamda vermek zorundayken bu yükümlülüğe uymayan veya kanunda öngörülen süre içinde bildirmeyen işverenlere, 5510 sayılı Kanun’un 102. Maddesinde belirtildiği üzere her bir sigortalı için brüt asgari ücret tutarında idari para cezası uygulanmaktadır. 2026 yılı için bu tutar 33.030,00₺’dir.

İşe Giriş Bildirgesinin Verilmesi Gereken Son Günü Hafta Tatili, Ulusal Bayram ve Genel Tatil Günlerine Denk Gelmesi Durumu:

Sigortalı işe giriş bildirgesinin verilmesi gereken yasal sürenin son günü resmî tatile rastlıyorsa, bildirgenin resmî tatili izleyen ilk iş günü içinde verilmesi halinde süresinde verilmiş sayılmaktadır.

Örnek: 28 Mayıs 2026 tarihinde işe başlayacak olan bir sigortalı için işe giriş bildirgesi en geç 27 Mayıs 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmelidir ancak 27 Mayıs 2026 tarihinin Kurban Bayramı’na denk gelmesi sebebiyle ilgili sigortalı için işe giriş bildirgesinin bayramı izleyen ilk iş günü olan 1 Haziran 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesi halinde işe giriş bildirgesi yasal süresinde verilmiş sayılacaktır.

4/a Kapsamındaki Sigortalılar İçin İşten Ayrılış Bildirgesi Ne Zaman ve Nasıl Verilir?

Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 25. Maddesinde belirtildiği üzere, ‘’Sigortalılığın sona ermesine ilişkin bildirimler, Kanunun 4 üncü maddesi birinci fıkrasının (a) bentlerine tabi olanlar için sigortalı işten ayrılış bildirgesi sigortalılığın sona ermesini takip eden on gün içinde e-sigorta ile yapılır.’’

Bu kapsamda 4/a kapsamındaki sigortalılar için İşten Ayrılış Bildirgesi işveren tarafından sigortalılığın sona erdiği tarihi izleyen 10 gün içinde e‑Sigorta kanalıyla Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesi gerekmektedir.

Örnek: 12 Mayıs 2026 tarihinde işten ayrılan bir sigortalı için, işten ayrılış bildirgesinin sigortalılığın sona erdiği tarihi izleyen 10 gün içinde, yani en geç 22 Mayıs 2026 tarihinde e‑Sigorta üzerinden Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesi gerekmektedir.

İşten Ayrılış Bildirgesinin Zamanında Verilmemesi Durumu

Sigortalı İşten Ayrılış Bildirgesini Sosyal Güvenlik Kurumu’nun belirlediği şekil ve usule uygun vermeyen, elektronik ortamda vermek zorundayken bu yükümlülüğe uymayan veya kanunda öngörülen süre içinde bildirmeyen işverenlere, 5510 sayılı Kanun’un 102. maddesinde belirtildiği üzere her bir sigortalı için brüt asgari ücretin onda biri tutarında idari para cezası uygulanmaktadır. 2026 yılı için bu tutar 3.030,00₺’dir.

İşten Ayrılış Bildirgesinin Verilmesi Gereken Son Günü Hafta Tatili, Ulusal Bayram Ve Genel Tatil Günlerine Denk Gelmesi Durumu:

Sigortalı İşten Ayrılış Bildirgesinin verilmesi gereken yasal sürenin son günü resmî tatile rastlıyorsa, bildirgenin resmî tatili izleyen ilk iş günü içinde verilmesi halinde süresinde verilmiş sayılmaktadır.

Örnek: 18 Mayıs 2026 tarihinde işten ayrılan bir sigortalı için işten ayrılış bildirgesi en geç 28 Mayıs 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmelidir ancak 28 Mayıs 2026 tarihinin Kurban Bayramı’na denk gelmesi sebebiyle ilgili sigortalı için işten ayrılış bildirgesinin bayramı izleyen ilk iş günü olan 1 Haziran 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesi halinde işten ayrılış bildirgesi yasal süresinde verilmiş sayılacaktır.

İş Kazası Nedir?

5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 13. maddesinde iş kazası : ‘’ Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, işveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle veya görevi nedeniyle, sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş veya çalışma konusu nedeniyle işyeri dışında, bir işverene bağlı olarak çalışan sigortalının, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, emziren kadın sigortalının, çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda, sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında, meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen engelli hale getiren olaydır.’’ şeklinde tanımlanmıştır.

İş Kazası Bildirim Süreleri

5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 13. maddesi ve 2016/21 Sayılı Kısa Vadeli Sigorta Kolları İşlemleri Genelgesinde belirtildiği üzere 4/a kapsamında sigortalı sayılanlar için iş kazası bildirimleri kazanın gerçekleştiği yerdeki yetkili kolluk kuvvetlerine derhal, Sosyal Güvenlik Kurumu’na ise kazanın gerçekleştiği günden sonraki 3 iş günü içerisinde bildirilmelidir.

Sigortalıların, işverenin kontrolü dışındaki yerlerde iş kazası geçirmeleri halinde ise, iş kazası ile ilgili bilgi almasına engel olacak durumlarda, iş kazasının öğrenildiği tarihten itibaren bildirim süresi 3 iş günüdür.

Örnek 1: 12 Mayıs 2026 tarihinde iş kazası geçiren bir sigortalının iş kazası bildirimi kolluk kuvvetlerine derhal, Sosyal Güvenlik Kurumu’na ise iş kazasının gerçekleştiği tarihten sonraki 3 iş günü içerisinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmelidir. Bu kapsamda ilgili sigortalının iş kazası bildirimi Sosyal Güvenlik Kurumu’na en geç 15 Mayıs 2026 tarihinde bildirilmelidir.

Örnek 2: 26 Mayıs 2026 tarihinde iş kazası geçiren bir sigortalının iş kazası bildirimleri kolluk kuvvetlerine derhal, Sosyal Güvenlik Kurumu’na ise en geç iş kazasının gerçekleştiği tarihten sonraki 3 işgünü içerisinde bildirilmelidir. Takip eden iş günü süresi Kurban Bayramı’nda işlemeyeceği için bildirimin son günü 3 Haziran 2026 tarihi olacaktır.

İş Kazası Bildirim Sürelerine Uyulmaması Durumunda Uygulanan İdari Para Cezaları

4/a sigortalılık statüsüne tabi sigortalıların iş kazası geçirmesi halinde, kanunda öngörülen süreler içinde işveren tarafından Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirim yapılmaması durumunda, bildirimin Kuruma yapıldığı tarihe kadar sigortalıya ödenmiş veya ödenecek geçici iş göremezlik ödeneği, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından işverenden tahsil edilmektedir.

Ayrıca iş kazasını süresinde bildirmeyen işverenlere idari para cezası uygulanır. Bu idari para cezalarının tutarı; işyerinde çalışan sigortalı sayısına ve işyerinin az tehlikeli, tehlikeli veya çok tehlikeli sınıfta yer almasına göre farklılaşmakta, her takvim yılı başında da yeniden değerleme oranı dikkate alınarak artırılmaktadır.

Resmî Tatile Denk Gelen İş Kazalarının Bildirimi
2026/21 Sayılı Kısa Vadeli Sigorta Kolları Uygulamaları Genelgesinde belirtildiği üzere, İş kazası bildirim süreleri iş günü olarak belirlendiğinden cumartesi, pazar ile resmî tatil günleri hesaba katılmayacak, bu günlere rastlayan kazaların anılan günleri takip eden günden itibaren 3 iş günü içinde bildirilmesi gerekecektir. İş kazasının Kurban Bayramı’ndan hemen önce meydana gelmesi, bizzat bayram günleri içinde yaşanması ya da iş kazası bildirimi için tanınan 3 iş günlük sürenin son gününün resmî tatile denk gelmesi durumlarında, bildirim süresinin başlangıç ve bitiş tarihleri farklılık gösterebilmektedir. Aşağıda, bu farklı senaryolar örnek tarihler üzerinden ele alınarak, uygulamada bildirim sürelerinin nasıl hesaplanması gerektiği açıklanacaktır.

İş Kazasının Kurban Bayramı’nda Gerçekleşmesi: Sigortalının 28 Mayıs 2026 tarihinde iş kazası geçirmesi durumunda, 28 Mayıs günü Kurban Bayramı’na denk geldiği için bu sigortalı için iş kazası bildirimi kolluk kuvvetlerine derhal, Sosyal Güvenlik Kurumu’na ise en geç 3 Haziran 2026 tarihinde bildirilmiş olması gerekmektedir.

İş Kazasının Bayramdan Önce Gerçekleşmesi: Sigortalının 22 Mayıs 2026 tarihinde iş kazası geçirmesi durumunda, 25 Mayıs 2026 Pazartesi günü ve 26 Mayıs 2026 arife günü iş kazası bildiriminde iş günü sayılarak bu sigortalı için iş kazası bildiriminin en geç 1 Haziran 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmiş olması gerekmektedir.

İş Kazası Bildiriminin Son Günün Tatille Çakışması Durumu: Sigortalının 21 Mayıs Perşembe günü iş kazası geçirmesi durumunda bu sigortalı için iş kazası bildirimi en geç 26 Mayıs Salı günü olmalıdır. Bu kapsamda bu sigortalı için yapılacak iş kazası bildirimi en geç 26 Mayıs 2026 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmiş olması gerekmektedir.

Muhtasar ve Prim Hizmet Beyannamelerinin Verilmesi ve Ödenmesi

2026 Kurban Bayramı takvimi çerçevesinde, 26 Mayıs 2026 günü sonuna kadar verilmesi gereken Muhtasar ve Prim Hizmet, Konaklama Vergisi ve Damga Vergisi Beyannamelerinin verilme süreleri, resmî tatil nedeniyle 3 Haziran 2026 Çarşamba gün sonuna kadar uzatılmıştır. Aynı şekilde, bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödeme süreleri de 3 Haziran 2026 Çarşamba gün sonuna kadar ertelenmiştir.

Diğer yandan 20 Mayıs 2026 tarihinde SGK tarafından yayımlanan duyuru kapsamında; 2026/Nisan dönemi Muhtasar ve Prim Hizmet Beyannamelerinin verilmesine ilişkin son gün olan 26.05.2026 tarihinin Kurban Bayramı arifesine denk gelmesi ve 25.05.2026 ile 26.05.2026 tarihlerinin idari izin kapsamına alınmış olması nedeniyle, Türkiye genelinde 2026 yılı Nisan dönemine ait Muhtasar ve Prim Hizmet Beyannamesi’nin “Sigorta Bildirimleri”ne ilişkin kısmının verilme süresi 3 Haziran 2026 Çarşamba günü sonuna kadar uzatılmıştır. Söz konusu beyannameye istinaden tahakkuk eden sigorta prim tutarlarının ödeme süresi ise 5 Haziran 2026 tarihinin sonuna kadar uzatılmıştır.

Bütün bu süreçlerde yapılan küçük hataların farklı risk çıktıları olabilmektedir. İş ve sosyal güvenlik sürecini mevzuata uygun disiplinle takip etmeniz uygun olacaktır.

Yeminli Mali Müşavir Abdullah TOLU TRT HABER Ekonomi 7/24 Programında Yeni Çıkacak Olan Vergi Affı ve Yapılandırma Hakkında Detaylı Bilgiler Verdi.

Yılmaz Sezer ÜSTAT, bizzat BAĞIMSIZ DENETİMDE YERLİ VE MİLLİ HUSUSUNDA ADIMIZLA (SELAHATTİN İPEK) AÇIKLAMADA BULUNMUŞTUR. TEŞEKKÜR EDİYORUM. TRT 1 Radyoda Bağımsız Denetimde Yerli ve Milli konusundaki görüşlerini açıklamıştır.